Artica
Artica-Spitsbergen 2018
© Lorem ipsum dolor sit Nulla in mollit pariatur in, est ut dolor eu eiusmod lorem 2012
Het Gnålodden eiland
Artica-Spitsbergen-dag 09
Gnålodden 77° 00' 62" Noord - 15° 51' 11" Oost
MOET ER NOG IJS ZIJN?
167 zeemijl meer zuidwaarts word ik wakker van de ankerketting die zes schakels - een schakel is een oude meeteenheid, goed voor 27,5 meter - in het water ratelt. "Het gewicht
van de ketting is belangrijker dan dat van het anker om het schip op zijn plaats te houden", legt eerste stuurman Anton Ralitnyy uit. "Het anker weegt 1.750 kg en dient vooral om
vast te haken aan de bodem." De noordkant van Hornsundbaai is Spitsbergen in een notendop. Alle puzzelstukken van het noorden vallen hier samen: ruwe natuur, de
geologische tijdlijn in de rotsschakeringen - een reis naar Svalbard is ook een reis naar de oorsprong van de aarde - indrukwekkende bergspitsen, gletsjers, een eenzame
pelsjagershut, vogelkliffen en ijsbergen die een langzame dood smelten.
We ankeren op 77° 00' 62" Noord - 15° 51' 11" Oost, boeg richting het eiland Gnålodden. Van 1932 tot 1937 verbleef Wanny Woldstad hier in de kleine trappershut. Niet om de was en plas van haar man te doen.
Ze leefde het brute leven van de jagers, ging op berenjacht, zette vallen uit, trotseerde de ruwe werkelijkheid... en overleed in een verkeersongeval in 1959.
Net wanneer alles in gereedheid is om te landen op Wanny’s strand, kaapt een ijsbeer ons plan. We ruilen de landing voor een 'bumby' zodiaccruise. Bij een windsterkte van meer dan 20 knopen schuift Aaron ons
zover mogelijk naar achteren in de zodiac, zodat de neus het klappen van de golven kan opvangen en "de passagiers zo weinig mogelijk water over zich heen krijgen". Met 100 man richting beer. Het mannetje -
met zendertje in zijn rechteroor merkt Yan door zijn telelens - is van het schuchtere type en balanceert tussen nieuwsgierigheid en ongemak. Pas wanneer de zodiacs meer afstand houden, gaat hij rustig liggen.
Iedereen in onze boot is zo gefixeerd op de beer dat we vastlopen op de rotsgrond. Motor uit het water en hopen dat de golven ons losgooien. Het lukt. Als toemaatje verschijnt nog een mistregenboog. De volle
180°.
Wanneer een volwassen brok gletsjerijs met veel kabaal in zee druist, storten drieteenmeeuwen zich op het water. Tussen de troep spot Valerie twee ivoormeeuwen. De reinwitte meeuw met zwarte poten en rode
oogring om het grote zwarte oog is wel de mooiste meeuwensoort van het hoge noorden. "Afkalvend ijs brengt veel zuurstof in het water en dus ook veel leven. Telkens het water wordt omgewoeld, krioelt het van
plankton, krill, kleine vis en dus... meeuwen."
We cruisen langs de Mühlbachtergletsjer in de Burgerbukta-baai (77° 04' 00" Noord - 15° 58' 80"). Ergens halverwege schip en gletsjermuur (ruw geschat 40 meter hoog) dobbert een stuk-je puur Val-Saint-Lambert.
Eén brok onbetaalbaar ijs van topkwaliteit. En lekker! - vraag het maar aan Seppe. Vogelaar Yan krijgt dan weer niet genoeg van de kleine rietganzen op het water. Met tien zijn ze. In augustus 1950 schoot een
jager op Coraholmen-eiland 90 kleine rietganzen en roeide daarmee de hele populatie op het eiland uit. Vandaag strijkt 90% van de wereldpopulatie (zo’n 60.000 exemplaren) begin november in de buurt van
Brugge neer "om zich vol te vreten voor een nieuwe broedzomer in Arctica".
Ooit al es een barbecue gehouden tussen de gletsjers in? Wij wel. Ingeduffeld in onze rode parka’s, bij een strak windje, ribbetjes, billetjes en burgers à volonté. Drie bollen roomijs als toetje en de sfeer zit goed. Er
komt trouwens maar geen einde aan de rist hoogtepunten. Op weg naar morgen draaien ze 'Ice Age - the movie' in de Oceanus Lounge en blijft MV Sea Spirit nog even cirkelen in de Brepollenbaai met zijn unieke
verzameling gletsjers. Doe mij nog maar een bolleke vanille.
VAL-SAINT-LAMBERT
