Recherchefjord & Renardgletsjer.

Artica-Spitsbergen-dag 10

HARDE JONGENS EN MEISJES

Ahlstrandhalvøya 77° 34' 08" Noord - 15° 04' 88" Oost

'What a wonderfull world', zingt Louis Armstrong door de intercom. Voorlaatste wake-up call. Het is 7u00. 8°C. Mist. Anderhalf uur later baadt Ahlstrandhalvøya (77° 34' 08" Noord - 15° 04' 88" Oost) in het zonlicht. Het eiland in de Van Keulenfjord staat vooral bekend voor zijn oude trappershut 'Bamsebu' - voor een zacht prijsje te huur als weekendhuisje - en omgeven door een beloegakerkhof. Het strand ligt bezaaid met beenderen van de kleine witte tandwalvis die hier op industriële schaal werd bejaagd in de jaren 30 van vorige eeuw. De gemiddeld vijf meter lange 'kanaries van de zee' - beloega's zijn de meest muzikale onder de walvissen - werden met duizenden in de netten gevangen en via katrolsystemen aan land gesleurd.

De deur van 'Bamsebu' lijkt wel een spijkerbed. "Om de ijsberen die door de deur proberen te beuken tegen te houden", weet Ab. "Ook de voedselvoorraad werd op een veilige afstand van de hut opgeslagen, samen met de brandstof - brandgevaar!" Ik slenter met Ab tot bij het kadaver van een ijsbeer. Veel meer dan de uiteengereten huid, wat botten en één intacte klauw heeft hij niet nodig om te zien dat het om een jong exemplaar gaat. "Wellicht uitgehongerd of gedood door een volwassen mannetje."

BLEKEN IN DE ZON

We verlaten de killing fields voor een tocht naar de andere kant van het eiland waar de zodiacs ons zullen oppikken. Vier kilometer door de mossige toendra tot een baai om U tegen te zeggen. Mieke krijgt zowaar tranen in de ogen "zo ontroerend mooi" en Jaak is het naderhand gewoon dat gids Ab hem voortdurend moet vooruitjagen.

POLARPLUNGE

Deze namiddag zouden we landen bij Camp Millar in dezelfde buurt. Je leest het goed: zouden, want dit keer speelt de wind ons parten en beslist expeditieleider Ryan om uit te wijken naar de relatief kleine Recherchefjord met zijn Renardgletsjer.

Hier overwinterden, zo wil de geschiedenis, de eerste Europeanen. Acht walvisvaarders die per abuis werden achtergelaten in 1630. Het zal je maar overkomen. Harde jongens, die walvisvaarders. Net als onze 11 ijsber(inn)en. Ze nemen een duikplons in zee, 4°C lijkt haalbaar warm, maar voelt zo niet. "Met de voeten alleen is geen certificaat waard. Het is alles of niets", lacht Bettina.

Terug aan boord lokt de fotowedstrijd van Asteria een volle Oceanus Lounge. In elke categorie (fauna, flora, mensen en landschappen) nomineert de professionele jury tien foto's. De passagiers krijgen het laatste woord. Dana wint met 'paddenstoel', Valerie met 'gletsjer' en Frederik gaat lopen met 'vos & kuiken' en 'zodiacs in de mist'. Applaus!

Op 'the captains farewell cocktail' klinken we op de uitstekende afloop van de reis. Tijd voor een pak hartelijke woorden van dank voor de bemanning en de expeditieleiders. Nog een korte nacht en we verlaten het schip. Morgenochtend zijn we zaterdag 28 juli.

Net voor we de inham bereiken, rennen vier rendieren - kariboe genoemd in Noord-Amerika - ons voorbij. De hertensoort op spitsbergen zijn net even anders dan die op het vasteland van Noorwegen, iets kleiner, meer gedrongen. De beesten zijn verzot op korstmossen, een van de weinige eetbare dingen die nog groeien tijdens de poolwinter. Sommige eten zelfs zeewier. In tegenstelling tot hun familiegenoten dragen ook de wijfjes een gewei dat ze jaarlijks afwerpen en vernieuwen. Her en der verspreid liggen de benige attributen te bleken in de zon.

Hier overwinterden, zo wil de geschiedenis, de eerste Europeanen. Acht walvisvaarders die per abuis werden achtergelaten in 1630. Het zal je maar overkomen. Harde jongens, die walvisvaarders. Net als onze 11 ijsber(inn)en. Ze nemen een duikplons in zee, 4°C lijkt haalbaar warm, maar voelt zo niet. "Met de voeten alleen is geen certificaat waard. Het is alles of niets", lacht Bettina.

Dit was Spitsbergen!