Kapp Waldburg

Artica-Spitsbergen-dag 08

ZES PIXELBEREN OP EEN RIJ

Kapp Waldburg 79° 15' 41" Noord - 21° 56' 66" Oost

"Happy birthday to you", zingen Mieke en Lut als tweestemmig koor door de intercom. Marius, onze jongste passagier, wordt zeven. Straks krijgt hij samen met zijn broer Hector de zodiac helemaal voor zich alleen. Yan, vicevoorzitter WWF België, doet hem een Ranger-lidmaatschap cadeau. Van nu af aan is hij een echte natuurbeschermer. Hun ogen glinsteren fier.

07u40 en de ontbijttafels ligger er zo goed als verlaten bij. Niet door zeeziekte, wel vier beren die alle aandacht opeisen. Stipjes op verrekijkerafstand tegen de heuvelflanken van Barentsøya (1288 km2). "Pixelberen noemen we ze", legt onze Duitse geoloog Aaron uit, "omdat je ze pas duidelijk kunt zien door de lens van een verrekijker of fototoestel." Je spot ze door het landschap in sectoren te verdelen en dan lapje per lapje geconcentreerd met de verrekijker te scannen. Tot je op een vuilwitte vlek botst die hopelijk ook beweegt. Het solitaire mannetje baant zich traag een weg op de steile helling richting wijfje met twee jongen - die aanvankelijk als twee bleke rotsblokken werden afgedaan. Mochten hun paden kruisen, bestaat de kans dat het mannetje de welpen verslindt. "Dat doen ze om hun eigen nageslacht in de toekomst meer kansen te geven. Of omdat ze wanhopig op zoek zijn naar voedsel" , moet Eduardo toegeven. Dezelfde ochtend nog ontdekken we een kleine kudde grazende rendieren en nog twee dolende pixelberen. Dat zet de teller op acht. "Happy? Daar zijn we voor gekomen", straalt Linda.

KNUFFELGEHALTE 9/10

Mist is onvoorspelbaar snel. Hij rolt ons voorbij op het moment dat we Kapp Lee in noordwesthoek van Edgeøya (met 5074 km² het derde grootste eiland van Spitsbergen) bereiken. De kapitein ankert de Sea Spirit, maar gooit uiteindelijk toch de planning overboord. Veiligheid boven alles. We varen terug naar Kapp Waldburg (79° 15' 41" Noord - 21° 56' 66" Oost). Mijn reisgids van 600 pagina’s besteedt amper twee lijnen aan de kaap die werd genoemd naar de sponsor en leider van een expeditie anno 1870, Carl Marie Eberhard, graaf van Waldburg-Zeil-Wurzach. Wat hij niet vermeldt zijn de drie poolvossen die pal onder een kolonie broedende drieteenmeeuwen ongedurig speuren en jagen op kuikens die uit de nesten vallen. Ze poseren onschuldig speels, hooguit enkele meters verwijderd van de knetterende lenzen. Knuffelgehalte 9/10. Maar tonen hun ware aard zodra ze een kuiken te pakken krijgen en in geen tijd verslinden. Knuffelgehalte 1/10.

Twintig minuten verder stappen over de toendra graast een familie rendieren. Zo mooi dat Katrien geen oog heeft voor een zompig stuk waar ze bijna tot haar heupen in wegzakt. Stefan schiet te hulp, maar verliest daarbij zijn eigen laarzen diep in de modder. Na veel getrek en gesleur raakt iedereen veilig, wel en van kop tot teen besmeurd aan de kant. "No harm done", maar hilariteit alom tijdens de recap. Applaus voor kranige Katrien en een toost met een coupeke 'Pop' op het hele team!

TEGEN DE STROOM

Tijdens het spektakel aan land banen de kajakkers zich een weg door het drijfijs van de Freemangletsjer. Zalig peddelen stroomafwaarts, wind in de rug. Terug naar de landingsplaats is andere koek. De stroming staat zo sterk dat ze geen meter vooruit geraken. De 'safety'zodiac brengt soelaas en de acht terug naar het schip. Straks mag ik mijn (droog)pakje passen. Morgen is het misschien mijn beurt.