Artica

Artica-Spitsbergen 2018

D.S.F. production

Landen we op Wahlbergøya

Artica-Spitsbergen-dag 07

KOET... KOET, KOET, KOET

Alkefjelletklif 79° 35' 60" Noord - 18° 28' 50" Oost

07u30. Buiten is het 1°C. De oostkant van de Svalbard voelt een stuk kouder dan het westen. Aan deze kant heeft de golfstroom immers amper invloed. De 'birdie geeks’ onder ons lopen op de toppen van hun tenen. 60.000 paar broedende kortbekzeekoeten is dan ook niet niks. Ze zwermen in wolken boven de inktblauwe zee en onze hoofden. Onophoudelijk vliegen ze de kliffen op en af, pendelend tussen vis en nest. Al kun je de tien vierkante centimeter kale, koude richel moeilijk een warm nest noemen. Het ei heeft de vorm van een peer zodat het rond zijn as blijft draaien en moeilijker van de richel dondert. De broedende vogel rolt het op zijn poten en drukt het tussen de borstveren tegen een warm stukje bloot vel, de broedvlek.

Elke vogelsoort (tussen de dominante koeten spotten we ook drieteenmeeuwen, zwarte zeekoet en kleine alk ) bezet zijn zone op de rotspartijen. "Maar het is de grote burgemeester die de plak zwaait en als predator voortdurend op de loer ligt om eieren of broedsel te roven", legt onze zodiacdriver Vadim uit. Yan probeert een spiedend exemplaar op foto te krijgen. "Geen lachtertje in een zodiac die zwabbert op deining bij windkracht 4, ongeveer 20 knopen."

12 TON GEZELLIGHEID

Ondanks de mist landen we toch op Wahlbergøya (79° 19' 85" Noord - 19° 37' 91" Oost). Daar schurkt een 'bergje' - Redgy spreekt liever over een 'hoopje' - walrusmannetjes tegen elkaar aan. Ik tel negen samengepakte exemplaren aan gemiddeld 1.300 kg per dier. Reken zelf maar het volume blubber en ivoor uit. Ze kruipen dicht bij elkaar om hun lichaamswarmte te behouden en maken het roofdieren zo ook moeilijker om een 'collega' van de groep te scheiden. Inderdaad, walrussen zijn uiterst sociale dieren.

Geen wijfjes present vandaag. Die zijn hun jongen aan het werpen op Frans Jozefland. Na een half uurtje staren naar de exquisiete maar gezellige mannenclub, keren we langs dezelfde waterlijn terug. We mogen niet buiten de smalle strook afgebakend met rode vlaggen. Te gevaarlijk om doelloos rond te struinen, want uit de dikke mist kan plots een ijsbeer opdoemen. Intussen is het zo’n erwtensoep geworden dat we zelfs MV Sea Spirit niet meer zien en de zodiacs op gps terug naar het schip moeten navigeren.

MARMERFRONT IN ZICHT

'De gletsjer is de sneeuw van winters uit het verleden, een herinnering die niet vergeten wil worden.' Dominika duwt me het citaat van schrijver Paolo Cognetti in de hand. We glijden langs de 25 meter hoge ijsmuur van de Bråsvellbreen (79° 12' 87" Noord - 22° 58' 59" Oost) die zich dramatisch afzet tegen de horizonlijn. Meer dan 200 kilometer kunnen we het marmerfront van de tweede grootste gletsjer van het noordelijk halfrond volgen.

Her en der stort smeltwater met sloten in zee terwijl aan stuurboord bergen ijsklompen op de platte zee ronddobberen. We hebben helaas geen 200 km de tijd en zetten koers naar Freemandsundet. In de straat die Barentsøya scheidt van Edgeøya gaan we morgen de hele ochtend op dierenjacht. Benieuwd naar de vangst...